Er zijn van die plekken waar een stad zichzelf herkent. In Weert is de Paterskerk zo’n plek. Sinds 1997 repeteren er koren, komen verenigingen samen, wordt er getrouwd en afscheid genomen en brengt de wekelijkse bridgeavond moeiteloos tachtig mensen op de been. Het is geen museum achter glas, maar een gebouw dat leeft.
Juist dat leven staat onder druk. De vaste lasten voor energie, verzekering en onderhoud lopen op tot zo’n 42.000 euro per jaar. Zonder structurele dekking komt niet alleen het monument in gevaar, maar ook alles wat er onder dat dak gebeurt. En de urgentie reikt verder dan één gebouw: Weert heeft geen enkele representatieve binnenlocatie meer waar enkele honderden mensen bijeen kunnen komen. De Paterskerk, goed voor bijna vijfhonderd bezoekers, is daarmee geen wijkvoorziening meer maar een schaars stedelijk bezit.
Wat ik zo goed vind aan het toekomstplan dat er nu ligt, is de nuchterheid ervan. Het bestuur vraagt niet om de kerk in een feestzaal te veranderen. Verreweg het meeste gebruik past gewoon binnen de huidige maatschappelijke functie en dekt nu al bijna de helft van de kosten. Voor het resterende stukje is een beperkt aantal hoogwaardige zakelijke bijeenkomsten nodig — een handjevol per jaar, geen nachthoreca. Combineer dat met slimmer omgaan met de energierekening en de rekening klopt.
Ook de bekende zorgen worden niet weggewuifd. Parkeren, geluid, de buren van zorgcentrum Hieronymus: er liggen concrete afspraken klaar, gedragen door een staat van dienst van bijna dertig jaar zonder overlast. De piekdrukte van een zakelijke receptie is niet groter dan die van een uitvaart, iets wat al sinds 1461 regelmatig gebeurt.
Erfgoed behouden kost geld, dat is waar. Maar een gebouw dat zichzelf grotendeels bedruipt en alleen om ruimte vraagt voor het sluitstuk, verdient een gemeente die meedenkt. De Paterskerk neemt haar verantwoordelijkheid. Laten we haar de kans geven dat te blijven doen — voor de stad die zich er al zo lang in herkent.
Liesbeth Maes-Camfferman
www.paterskerk.nl
